post kembar.

Situasi~~berada dalam bilik yang macam tongkang pecah. [Erk??]

Assalamualaikum  J

Oh sebelum terlupa: Sila abaikan tajuk. Memang takde kena mengena langsung dengan entri. Haha. khalis tengah kemas kemas barang yang tinggal. Balik esok. Yeay!! Tapi…aduh, letih betul la kemas barang. Baju khalis aje dah penuh dua beg. Tu yang kemas semalam. Tak masuk lagi buku buku ngan barang lain. Cemane neh?? Tapi xpe la, barang macam tak banyak pun.

Oh ya,kemas barang semalam ditemani cik Mimi Asnieza Zari. Tapi rasanya lebih kepada diGESA kot. Haha. :D

Tengah tengah kemas barang tu, macam macam la cerita yang diborakkan dengan Mimi. Pasal macam mana menangani stress la, apa yang dia buat kalau terasa macam ditinggalkan sorang sorang la…balas komen kat status fesbuk, padahal duk sebelah sebelah jek. Haha. Takde keje betul la budaktakmatangduaorangni. Tetibe lak terkeluar pasal ni,


khalis: Ish, tak berani la nak buat kalau ma tak bagi, takut…

Mimi: ha’a la…kalau buat jugak mesti jadi apa-apa nanti…


Puncanya?? Cakap pasal tengok wayang. Haha. Ye, ma xkasi khalis masuk panggung wayang. Ah, ma dah xkasi, lepas ni tak boleh la pegi tengok wayang lagi dengan budak2 tuh. Sobs sobs :’(
Anyway, sebenarnya nak cerita pasal menda lain pun. Pasal ni:- kenapa khalis tak berani nak buat sesuatu yang ma tak bagi. Haha. Dah highlight pun.

Do not | I guess it means do it
Dulu, masa kecik kecik, memangla sangat tak mendengar kata. Lagi ma kata jangan, lagi la nak buat. Lagi ma larang, lagi la khalis tak heran. Sampai ma pun da tak tau macam mana nak larang budak degil uh. Last last, ma guna taktik lame orang orang dulu; reverse psychology. Ala, mak mak biasa buat ni. Yang kalau kita panjat pokok, pastu mak marah and kita buat tak heran, mak mesti cakap macam ni;

“Hah, panjat la lagi. Jangan turun turun. Panjat lagi, panjat tinggi lagi,”

Mesti mak korang penah buat kan? Haha.

khalis pulak, kalau ma dah start buat taktik tu, msti slow slow turun pokok. Dah namanya pun suka buat apa yang mak larang kan?? Tapi bila dah smpai bawah, prepare la nak buat larian pecut beratus meter. Sebab mesti ma pun dah prepare dengan sepit ketam yang biso bonar tu.

Tapi kan, bila dah makin besar, dah makin banyak pengalaman bila melanggar arahan ibu, semakin khalis takut nak buat apa yang ma larang. Macam haritu, khalis nak pegi kedai beli kertas wane kalau tak silap, ke nak beli gam ntah khalis pun dah lupa, dh siap amik kunci moto ni, ma pun tanya,

“Angah nak pegi mana dah malam ni?”
“Kedai jap. Nak beli …, lupa nak beli siang tadi. Esok nak guna,”
“Tak payah la. Esok esok aje beli. Tak elok anak dara kuar malam malam ni,”
“Ala ma, esok dh nk guna. Kejap aje, pas beli angah balik,”
“Hah pegi la, kalau tak dengar kata ma nanti jadi apa apa baru tau,”

Terus cancel nak pegi kedai. Sangkut balik kunci motor, cabut tudung sambung tengok tv. Tak berani oh nak pegi bila ma cakap macam tu. Karang jadi sungguh baru tau. Dulu sebenarnya, khalis tak percaya bulat bulat pun pasal tu. Bagi khalis sendiri, khalis cuma anggap tu cuma momokan orang tua kat anak anak dorang. Tapi, lepas tu, ade peristiwa yang buat khalis jadi takut nak buat tak endah dengan apa yang ma larang.


Masa tu, khalis baru 6tahun. Masih lagi dalam tadika. Balik dari tadika, selalunya khalis terus balik rumah, sebab me pesan macam tu. Kalau pegi main umah kawan pun, biasanya lepas dah siap kerja sekolah. Tapi satu hari tu, akibat terpengaruh dengan kawan, khalis habis aje tadika pukul 12tengahari, terus pergi main dekat rumah dia, tak balik rumah. Punyalah ralit main, khalis tak sedar yang hari dah petang. Bayangkan lah, tak balik umah dari tengahari sampai dah nak masuk Maghrib, ibu mana yang tak bimbang? [ye, khalis pun baru faham sekarang macam mana perasaan ma]

Tapi, khalis tak peduli pun masa tu dh maghrib. Masa tu, khalis main kat parit [tapi kitorang dulu panggil longkang besar :D ] tepi jalan. Entah macam mana kaki boleh tergelincir masuk dalam parit tu. Masa tu musim hujan, jadi air memang tengah naik. Masa tu, kalau takde pakcik yang sedare baubaubacang ngan abah kat situ, khalis rasa khalis dah arwah kot. Pakcik tulah yang selamatkan khalis pastu bawak balik umah. Dengan baju sekolahnya basah, buat muka sayu heret basikal balik,ma pun tak sampai hati nak marah. Tapi tak tahulah kalau masa tu ma terkejut+bimbang sangat sampai lupa nak marah. Ehehe. Malam tu ma cakap, “tu la, ma da pesan balik sekolah terus balik rumah jangan pegi mana mana dulu. Kalau nak main jangan smpai pukul 7lebih lebih baru balik rumah, petang petang setan banyak. Lain kali dengar cakap ma,” khalis diam jek. Takmo la kata ape ape dh memang jelas terang dan nyata memang khalis pun yang salah..

Lepas tu, khalis dah tak berani nak kuar smpai maghrib lagi. Tapi xlame la, bila dh besar sikit, berani la buat balik. Haha. Tapi still lagi khalis tak berani nak langgar ape yang ma larang.

Ibu ni, ade kuasa tau? Kita jek yang tak nampak. ;))



Nota kaki~~jeles dengan Mimi. Tapi xpe, esok awk pulak yg jeles ng saya. Hahaha

Nota kaki lagi~~suka pulak ingat kenangan masa kecik. Dahlah sekarang ni cuaca asek mendung jek. Down memory lane sungguh J

Comments

Popular posts from this blog

Tears.

.SAYA SAYANG AWAK.

Kawan. Sahabat. Memori :)