Adab yang tinggal.

Kau bukan budak lagi,
Aku tahu.


Pulang dari sekolah,
Kau tunggu bas.
Hari tu ramai orang.
Penuh dengan kawan-kawan kau.

Bas sampai, kau naik.
Berebut.
Pakcik, Makcik.
Semua kau tolak.
Nak duduk punya pasal.

Bas bergerak.
Kau main-main dengan loceng.
Kat depan ada kakak 30-an,
Pegang anak.

Bas berhenti.
Kawan kau nak turun.
Tanpa hint,
Tolak aku yang tengah berdiri.
Jerkah budak sekolah rendah yang berdiri dekat pintu.
Wah, memang sopan santun kawan kau.

Pintu bas tutup.
Seorang pakcik bangun.
Membebel.

"Jangan main-main dekat pintu.
Nanti jatuh."
"Lu orang tau, kenapa loceng tak bunyi?
Sebab lu orang tekan main-main."
"Jangan main loceng, bahaya orang lain."

Orang lain diam.

Tapi kau tak.
Kau buat dia macam kawan kau.

"Dah, dah. Diam."

Amboi bahasa kau.

Pakcik tu terus naik angin.
Dia sekat kau.
Dia  marah kau.

Tapi aku rasa,
dia cukup baik sebab tak terus tangankan kau.

Aku rasa kau takut.
Sebab kau turun dalam gopoh.

Lepas kau turun.
Kau tinggalkan aku dengan 1 pertanyaan.

"Mana adab kau, budak sekolah?"






Nota kaki~Adab bukan adat. Boleh ditinggal-tinggal.

Comments

Popular posts from this blog

Tears.

.SAYA SAYANG AWAK.

Kawan. Sahabat. Memori :)